10d po terminie—patol., pierwszego dnia zero działań. W nocy z silnymi skurczami wiozą mnie na porodówkę, po 2h do przedporodowej, a potem zwykłej. Rano skurcze wyciszają się, a w płd(dopiero po upominaniu, bo lekarz zapomniał o porannym obchodzie) założono mi cewnik. 2min później odeszły wody i skurcze (po 127 na ktg) wróciły. Na ciasną przedporodówkę zabrano mnie po 7h jęczenia w normalnej sali (bez jedzenia i spania od 2 dni), dano bez znieczulenia 4 jedn. oxy. O 24przeniesiono mnie na salę porodową. Po 13h regularnych skurczy, które powodowały, że mdlałam, od odejścia wód, nic się w rozwarciu nie zmienia, a ja słyszę od kolejnych lekarzy i położnych, że mam niski próg bólu i „normalni ludzie” nawet tego nie czują, więc to moja wina. Podczas jednego z silniejszych skurczy błagam położną o pomoc. Po 1 w nocy mimo braku rozwarcia dostaję znieczulenie i aż 9 jednostek oxy, robi się błogo, ale godzinę później córce zanika puls — cc na cito. Niech ktoś mi wytłumaczy, jak można po ponad 12h i braku JAKIEGOKOLWIEK postępu porodu tak kogoś katować, odmawiać mu pomocy i znieczulenia lub zakończenia ciąży przez cc. Jak można zrzucać winę na próg bólu pacjentki (czy to, że mam niski próg bólu oznacza, że boli mnie MNIEJ?) Po porodzie przewiezienie na normalną salę i szybka pionizacja—słusznie, ale zamiast wytłumaczyć, o co chodzi położna wrzeszczy, że nie ma czasu i mam natychmiast iść pod prysznic. I wydzielanie mm. Nie można poprosić o dwie butelki na noc, trzeba z dziurą brzuchu i dzieckiem maszerować do pokoju pielęgniarek. Potem krucjaty lekarzy („rozumiem, że nie dba pani o zdrowie swoje i swojego dziecka') i wymóg podpisania oświadczenia, że nie będę kp. Niedz.rano, po 9 (godz. odwiedzin), a personel radośnie wiezie przez 2 oddziały padniętą kobietę tuż po porodzie na wózku—w zakrwawionej koszuli, z ręką z papierowymi ręcznikami w kroczu. Jak worek kartofli,zero godności, intymności. Wypis po cesarce po drugiej dobie. Najgorsze trzy dni mojego życia.

Na oddziale poznalam jedna mila polozna/pielegniarke.Pani obok mnie miala objawy depresji poporodowej ale kogo to obchodzi. Najwieksza trauma-okropna bezczelna pani ktora mnie zszywala po porodzie.zaluje ze nie wnioslam sprawy o blad lekarski. Na wypis zeby wyjsc czekalam 7 godzin...na sama kartke!!

Nieplanowa cesarka (w USG po terminie porodu wyszła za duża waga dziecka). 1,5 dnia na patologii ciąży i 3 dni na oddziale poporodowym. Personel na każdym etapie - fantastyczny. Szpital oblegany (akurat wypadły remonty w Bródnowskim i na Solcu), lekarze cały czas zajęci, położne też miały pełne ręce roboty, ale i tak pytały, czy czegoś nie potrzeba, w nocy przychodziły pomagać, jeśli słyszały, że dziecko zbyt długo płacze i mama nie daje rady. Na sali operacyjnej przemiłe asystentki, zagadują, uśmiechają się, starają się uspokoić pacjentkę. Warunki lokalowe genialne, sale (dwuosobowe z łazienką) pachną nowością (remont generalny był chyba w zeszłym roku). Śniadania i kolacje nie powalają, ale obiady są bardzo smaczne, zawsze do wyboru 3 różne zestawy, w tym jeden wegetariański. Mały minus z ostatniego mojego pobytu - położyli w sali obok mnie dziewczynę, kilka godzin po porodzie, oczywiście przy pierwszym wstaniu z łóżka polała się z niej krew i zabrudziła pościel (u mnie było to samo). Od salowej dowiedziała się, że jest weekend i świeża pościel będzie dopiero w środę (!). Nie wiem, jak to możliwe na oddziale poporodowym, że nie ma świeżej pościeli przez kilka dni, mam nadzieję, że była to jakaś wyjątkowa sytuacja, jeśli nie, to muszą koniecznie poprawić coś w logistyce.

Rodzilam w tym szpitalu już trzy razy . Poród w 2010r wspominam tragicznie zarówno jeśli chodzi o warunki jak i o opiekę podczas porodu i okres po nim. W 2012 przyszło mi rodzić tam po raz drugi... warunki szpitala nadal tragiczne ale opieka podczas porodu i po nim super! 7 maja 2017 wstawiłam się tam po raz trzeci... z mocnymi bólami... na szczęście Panie z rejestracji widząc moje cierpienie przyjęły mnie po za kolejnością... jak się okazało z pełnym rozwarciem szybko przeniosły mnie na porodowke. Podczas porodu położna naprawdę się spisała. Dramat zaczął się po... okazało się że nie urodziłam całego łożyska więc podjęto decyzję o łyżeczkowaniu... na salę przyszła jakaś młoda lekarka która po prostu zaczęła orac moja macie bez jakiego kolwiek znieczulenia.. mimo to opiekę pi porodzie zarówno jeśli chodzi o dziecko jak i o mnie wspominam bardzo dobrze, no i warunki szpitala super. Dodam tylko na koniec że położna odbierająca porodu towaryszyla mi w tak wyjątkowym dniu już trzeci raz! Co więcej jak mnie tylko zobaczyła od razu powiedziała że już się znamy :) To jest człowiek który zajmuje się tym z powołania!

Wspaniała opieka w trakcie porodu (cudowna położna Basia Kopeć - DZIĘKUJĘ!!!). Położne i pielęgniarki pomocne - pytały czy pomóc, a proszone zawsze były gotowe do wsparcia młodej mamy. Dobre warunki lokalowe, czysto. B.dobre obiady. Jestem bardzo zadowolona z porodu i pobytu w szpitalu. Drugi raz podjęłabym taką samą decyzję odnośnie szpitala mimo, że było mi do niego najdalej spośród branych przeze mnie i męża pod uwagę. Polecam.

Rodziłam siłami natury ale z powodu braku postępu porodu zakończyło się przez cc. To był mój pierwszy poród i naprawdę wspominam ten czas dobrze. Wiele zależy od ludzi na których się trafi. Dzięki opiece najcieplejszej na świecie położnej Basi Kopeć okres około porodowy zapisał się w mojej pamięci mega pozytywnie. Czułam się zaopiekowana i bezpieczna. Zero problemu ze znieczuleniem. Polecam tam poród

polecam porod w tym szpitalu. To moj 2 porod (1szy był w sw. Zofii ) i dość długo zastanawiałam sie nad wyborem szpitala. Ostatecznie zadecydował los i fakt, ze akcja porodową rozgrywała sie bardo szybko w domu i wybraliśmy najbliższy szpital (mieszkamy na Prace Polnoc). Położna, ktora sie mną opiekowała to profesjonalistka. Pełna empatii młoda dziewczyna, delikatna i bardzo pomocna. Poprosiłam o znieczulenie, ale dotarlam na porodówke z 6 cm rozwarciem a po 40 min było juz 9 cm, wiec mimo szczerych chęci (uważam, ze zrobiono wszystko aby podać mi zzo) nie zdazono. Podano mi gaz rozweselajacy. Korzystałam rownież z piłki. Zaproponowano mi także prysznic, ale nie zdążyłam:) Ochrona krocza miała miejsce- brak nacięcia i brak pęknięcia. Sala porodową - podobnie jak w sw. Zofii, tyle ze w Praskim brak wanny ( nie miałam zamiaru z niej skorzystać). Po porodzie oczywiście 2 h kangurowania. Zaraz potem dostałam obiad i poszłam sie wykąpać. Warunki lokalowe bardzo dobre. Sala poporodowa 2 os z łazienka, przewijakiem z podgrzewaczem, oraz tv ( dodatkowo płatne). Obiady bardzo ok jak na szpital ( 3 zestawy obiadowe do wyboru w tym 1 wegetariański). Opieka położnych po porodzie - nie potrzebowała, pomocy ale byłam pytana czy nie podać czegoś przeciwbolowego lub czy nie pomoc przy dziecku. Sąsiadce obok położna bardzo pomagała. Bardzo wysoki poziom, pełen profesjonalizm i pełne poszanowanie dla pacjenta. Gdybym miała jeszcze raz rodzic wybrałabym Praski.

Rodziłam w listopadzie 2016 roku siłami natury. Ogólnie miałam bardzo duży problem z wyborem szpitala, bałam się, że wybiorę szpital w którym nie będę traktowana z szacunkiem z racji tego, ze to moja pierwsza ciąża. Nie chciałam rodzić w szpitalu gdzie jest mnóstwo porodów, zależało mi na indywidualnym podejściu do pacjenta i do dziecka. Jestem bardzo zadowolona z wyboru Szpitala Praskiego, położna która przyjmowała poród była bardzo sympatyczna i czułam się bezpiecznie. Położne starały się pomóc, zalecały zmianę pozycji przy porodzie, ogólnie wszystko szło bardzo wolno i kiedy poprosiłam o znieczulenie położna mnie olała i powiedziała, ze nie mają wystarczajacej liczby anestezjologów, co było bardzo dziwne, ponieważ na stronie była informacja, ze nie ma problemu ze znieczuleniem. Byłam tak zmęczona porodem, że zasypiałam pomiędzy skurczami, na szczęście był przy mnie mój ukochany i o jego stanowczej interwencji w ciągu 15 minut dostałam znieczulenie a o godzinie urodziłam. Ogólnie jestem bardzo zadowolona, bardzo duża opieka personelu zarówno nade mną jak i nad moją córeczką. Sale 2 osobowe, czyste, codziennie sprzątane. Jedzenie smaczne, mają nawet w ofercie wegetariańskie potrawy! Przy kolejnej ciąży na pewno zdecyduje sie na ten sam szpital i będę go wszystkim polecać. Mam również nadzieję, że znieczulenie będzie łatwiej dostępne.

Szczerze polecam. Zaczynając od poczatku: na izbie przyjęć dr Zakrzewski nie zbagatelizował "przypadłości" która dotyczy ponoć 20% dzieci. Przyjął mnie na oddział na obserwację. Dzieki panu doktorowi mogę cieszyć się cudnym, zdrowym synkiem, za co po stokroć dziękuję. Opieka położnych - wspaniale kobiety,które są do dyspozycji pacjentek o każdej porze dnia i nocy. Odpowiadają na każde pytanie, rozwiewają wszelkie wątpliwości, wspaniale opiekują się i wspierają świeżo upieczone mamy, dosłownie z sercem na dłoni. Bardzo cieple i cierpliwe. Słowem WSPANIAŁE. Cudowne podejscie do dzieciaczków, każde dziecko traktują jak takie dobre ciocie. Poród odbył się przez cc: polozne z neonatologii - niesamowicie wspierające, Pani anestezjolog - oaza spokoju, pediatra - może sprawiać wrażenie nieco oschlej, ale bardzo profesjonalna. W tym.szpitalu naprawdę pracują ludzie z powołaniem do tej pracy. Do tego dochodzą super warunki lokalowe. Jestem ogromnie wdzięczna wszystkim pracownikom szpitala praskiego, z którymi.miałam styczność.

Witam, żona rodziła cesarskim cięciem, ze względów zdrowotnych Jestem bardzo zadowolony z opieki nad żoną w czasie porodu. Bardzo podobała mi się opieka już po porodzie. Pielęgniarki miłe i pomocne. Jednak wypuszczono nas z rozwijającą się żółtaczką i niskim cukrem ( tzn. dziecko kuto kilka razy dziennie i mierzono cukier. Gdy wynik był niezadowalający pojono glukozą i dokarmiano. Dopiero gdy wynik był zadowalający zapisywano go ( wcześniejszych nie zapisywano) i podawano go lekarzowi . Cóż w dniu wypisu po podaniu glukozy wynik był dobry i dziecko wypuszczono. Po 4 godzinach w domu musiałem wezwać karetkę bo dziecko mi poprostu zemdlało i trafiliśmy do Szpitala na Niekłańskiej gdzie spędziliśmy 7 dni . Morał pielęgniarki i lekarze super, ale dbajcie o siebie i swoje dzieci, nie dajcie się zbyć tak łatwo jak my. Myślę, ze po prostu wdarła się rutyna. Tylko, że ta rutyna kosztował nas 7 dni które zamiast szpitalnej sali powinniśmy spędzić w domu ciesząc się pierwszymi kontaktami z synkiem :( Nie ukrywam, ze mimo, że jestem zadowolony z opieki nad dzieckiem i żoną to o tą rutynę mam ogromny żal.