Pierwszym miłym zaskoczeniem była pusta izba przyjęć. Planowałam poród w Domu Narodzin, jednak ze względu na fakt, że wody odeszły zielone, zostałam skierowana do zwykłej sali porodowej. Trafiłam pod opiekę bardzo kompetentnej, sympatycznej i rzeczowej położnej - pani Agnieszki Boratyńskiej. Dzięki jej instrukcjom i wsparciu poród przebiegł całkowicie naturalnie, w błyskawicznym tempie (II faza - 25 min) i miłej atmosferze, mimo że syn ściskał swoją pępowinę i lekko się tym podduszał. Udało się także całkowicie ochronić krocze. Pani Agnieszka przez cały czas sprawiała, że czułam się zmotywowana i objęta najlepszą możliwą opieką, za co jestem jej niezwykle wdzięczna. Ostatecznie swój pierwszy poród wspominam z prawdziwą przyjemnością i radością. Na oddziale położniczym trafiłam do kameralnej, 2-osobowej sali. Wśród opiekujących się mną w ciągu następnych 48h położnych trafiły się może ze 2, które wydawały się zniecierpliwione, jednak na każdą z nich przypadały następne 2, które były po prostu wspaniałe i wyczerpująco odpowiadały na moje pytania. Następny poród planuję także w św. Zofii.

Jestem bardzo zadowolona z opieki w szpitalu od wejścia na izbę przyjęć aż do wypisu. Już w izbie przyjęć spotkaliśmy położną Agnieszkę Gadomską, która jak okazało się poprowadziła nasz poród. To bardzo kompetentna osoba, życzliwa, przyjazna i uśmiechnięta. Wsparcie jakie otrzymaliśmy od pani Agnieszki pozwoliło nam bezpiecznie urodzić i w dobrej atmosferze. Dalsza opieka bez zastrzeżeń, jedzenie ok. Personel życzliwy i pomocny.Polecam ten szpital.

Poród w tym szpitalu oceniam jako bardzo dobry i serdecznie polecam dla kobiet rodzących po raz pierwszy. Zostałam przyjęta bez problemu, nie było kolejek i pełnej izby przyjęć czego się obawiałam. Sprawne przyjęcie do szpitala, sala "miętowa" co prawda bez wanny, na którą liczyłam, ale na samym końcu więc dosyć cicha. Przez pierwszy okres porodu pozostawiono mnie w spokoju wraz z mężem i zalecono zmiany pozycji. Dopiero po przebiciu pęcherza (4 h później) akcja się rozkręciła i pojawiła się p. Martyna Grygiel-Kaczmarek, która wraz z studentką Polą przyjmowała poród. Ich pracę oceniam jako ogromną - kiedy trzeba były stanowcze i nie pozwoliły się poddawać, wspierały, motywowały do końca. Dzięki p. Martynie, która pokierowała porodem poród był siłami natury, bez znieczulenia i z ochroną krocza mogłam od razu po porodzie chodzić i zająć się córką. Standardy zostały zachowane poza jedną kwestią - nikt nie spytał nawet o mój plan porodu. Nie było to jednak konieczne, bo poród i tak był sprawnie przeprowadzony z poszanowaniem mnie i mojego męża. Po porodzie pobyt na bloku z innymi mamami i oczekiwanie na miejsce na oddziale - ciasno niestety, trudno odpocząć. Godziny odwiedzin jedynie 15-17 na bloku. Potem dwuosobowa sala przy Domu Narodzin na oddziale "c". Tam już super. Dobre posiłki, kuchnia do dyspozycji, łazienka. Możliwość skorzystania z opieki psychologa, fizjoterapeuty, stała pomoc położnych, wszystkie badania wykonywane przy rodzicach, stałe obchody pediatry i położnych. Położne różne (może gorszy dzień?), ale w większości bardzo miłe. Szczególnie p. Dorota Wolak, która uratowała moją laktację i bardzo mnie wspierała w 3 dobie po porodzie. Anioł nie człowiek! Ogólnie zaplecze i możliwości wsparcia dla młodych mam - wysoki standard, który powinien być w każdym szpitalu.

c.d. Oczywiście zgodziłam się, mimo że w moich osobistych planach i w planie porodu mowy o tym nie było… Zresztą każda Jej propozycja spotykała się z moją aprobatą. Postanowiłam w pełni Jej zaufać. Poród odbył się nie tylko w wodzie, ale też finalnie do wody, bo jak już weszłam do wanny to wyjść z niej nie chciałam. Jeszcze raz polecam. Noworodek urodzony do wody wygląda dość ładnie jak na noworodki i nie piszę tego tylko dlatego, że to moje dziecko… Kolejnym plusem jest to, że nie słyszałam płaczu Maleńkiej przez bardzo długi czas, była bardzo spokojna. Wydawało mi się, że nie do końca zorientowała się, że jest już poza brzuchem mamy. Kontakt skóra do skóry przez pierwsze dwie godziny oraz karmienie – wszystko zostało zapewnione, z pełnym zachowaniem prywatności. Generalnie o nic nie musiałam się martwić, czułam się w pełni zaopiekowana. Od razu po porodzie dostałam też ciepły posiłek, który zjadłam momentalnie, bo rzeczywiście czułam się jakbym przebiegła maraton. Pobyt w Sali poporodowej również wspominam dobrze. Zawsze otrzymywałam odpowiedzi na wszystkie moje pytania, odnośnie wątpliwości co do stanu zdrowia córeczki czy techniki przystawiania do piersi. I to wszystko z uśmiechem na twarzy. Dostałam miejsce w Sali dwuosobowej, więc pobyt w bardzo komfortowych warunkach. Posiłki bardzo smaczne i zróżnicowane. Jednym słowem all inclusive… ;-) Dodatkowo możliwość skorzystania z kuchni dla pacjentek kilka kroków od Sali, wyposażonej w lodówkę, mikrofalówkę i czajnik elektryczny. W zasadzie wszystkie badania i szczepienia odbywały się na Sali, więc kontakt z córeczką był nieprzerwany, dzięki czemu obu nam został zaoszczędzony stres. Wychodząc ze szpitala byłam przeszczęśliwa, że jedziemy już z Tatusiem do domu. Z drugiej strony zamykając drzwi szpitala, poczułam sentyment, że opuszczam miejsce, które będzie w moich najpiękniejszych wspomnieniach do końca życia. I ten moment, gdy poczułam delikatnie zanurzoną w wodzie nowo narodzoną córeczkę na moim brzuchu :)

Z całego serca polecam Szpital Specjalistyczny św. Zofii. Mój kontakt ze szpitalem rozpoczął się od zajęć w szkole rodzenia "Zosieńka", którą również polecam. Wiedza i umiejętności praktyczne nabyte w czasie zajęć sprawiły, że poczułam się spokojniejsza i bardziej przygotowana do porodu. Plus za informacje praktyczne, co zabrać do szpitala na poród i okres po porodzie, jakie sprawy załatwić po narodzinach dziecka, itd. A teraz wracając do samego porodu... Od pierwszego kontaktu z położną na izbie przyjęć aż do momentu odebrania dokumentów przed samym wyjściem ze szpitala oceniam szpital i cały personel (zwłaszcza położne oraz studentkę położnictwa, które odbierały poród) na najwyższym poziomie. Cała załoga Szpitalu na Żelaznej była bardzo profesjonalna, pomocna i życzliwa. A to bardzo ważne w tak wymagającym od "świeżej" mamy momencie jak poród i czas tuż po nim. Mój poród odbył się na bloku porodowym w sali pomarańczowej. Od momentu wejścia na Salę byłam pod ogromnym wrażeniem. Świetnie wyposażona w „pomoce porodowe” typu piłka, drabinki, wanna, która w moim przypadku okazała się zbawienna, mimo że początkowy plan był zupełnie inny… ;-) I najważniejsze… wsparcie cudownych położnych i bardzo zaangażowanej studentki, również dzięki którym narodziny dziecka uplasowały się na pierwszym miejscu najpiękniejszych momentów w moim życiu. Pozdrawiam pierwszą zmianę położnych od godz. 07:00 dn. 30 kwietnia 2019, a sam poród ok. 11 (mam nadzieję, że moja opinia zostanie przeczytana i korzystając z możliwości jeszcze raz DZIĘKUJĘ :)), bo niestety nie zapamiętałam ani imion, ani nazwisk. Po prostu było zbyt dużo emocji związanych z samym porodem. Na samym początku porodu korzystałam w zasadzie wyłącznie ze zwisającej z sufitu liny, ponieważ okazała się najskuteczniejsza w walce z bolesnymi skurczami. Kolejną opcją zaproponowaną przez bardzo sympatyczną studentkę była wanna, podobno woda łagodzi skurcze i ból… Zgadza się. Polecam zwłaszcza osobom, które po prostu lubią wodę.

Rodziłam w Domu Narodzin. To był mój pierwszy poród. Wszystko odbyło się w pełni profesjonalnie, położne motywujące, uśmiechnięte, wysoce współpracujące. Wszelkie standardy opieki okołoporodowej były zachowane. Gorąco polecam ten szpital!

Żal, że teoretycznie najbardziej przyjazny szpital porodowy nie zdał egzaminu. Bardzo się zawiodłam obsługą szpitala, która bardzo jednak przestrzega często niesłusznych przepisów. Przestraszono mnie, nie traktowano do końca poważnie i wywierano presję po tak wykańczającym przeżyciu jak poród. Zdecydowałam się wypisać z dzieckiem na własne rządanie. Lekarka powiedziała, ze biorę ryzyko nawet śmierci dziecka na siebie, a dziecko było całkiem zdrowe. Bałam się, ze poddadzą dziecko lekom, które nie były potrzebne. Powiedziano że nie mam wystarczająco dużo mleka i kazano podać modyfikowane, co okazało się bzdurą, bo mam mleka nawet w nadmiarze. Stres i brak zaufania do matki. Szkoda, bo miałam nadzieje że już jest inaczej. Może w domu porodowym byłoby nieco lepiej ale niestety musiałam rodzic w szpitalu.

Po traumie jaką przeszłam na Madalińskiego (poród naturalny zakończony ratunkowym cc), chciałam tym razem bezpiecznego rozwiązania dla swojego drugiego dziecka. Zdecydowałam się więc na planowe cc, ale ponieważ córcia się pośpieszyła, było nieplanowe. Od wejścia do szpitala wszyscy byli przemili, pomocni i kompetentni. Wszystko działo się bardzo sprawnie, mimo że trafiłam do szpitala w weekend. Największy szok (pozytywny) przeżyłam na sali pooperacyjnej, gdzie była przemiła pielęgniarka, która we wszystkim pomagała. Okazało się, że tu pionizacja nie odbywa się na sali pooperacyjnej, jak na Madalińskiego i nie trzeba o własnych siłach wstawać, ubierać się i iść na blok poporodowy, ale jest się wiezionym na łóżku, a pionizacja następuje dopiero na sali poporodowej. Pomogła mi we wszystkim pielęgniarka, prawdziwy anioł. Pomaga wstać, a następnie idzie z pacjentką do łazienki i pomaga się jej rozebrać, umyć i ubrać. Mając w pamięci poprzedni poród, miałam w oczach łzy wzruszenia dziękując pielęgniarce za jej życzliwość i delikatność. Była tym zdziwiona, bo to przecież „normalna procedura”. Po porodzie na Madalińskiego, miałam do siebie pretensje – może jestem zbyt mało wytrzymała na ból, nie nadaję się do rodzenia, jestem za słaba. Okazało się, że to nie jest moja wina, że za drugim razem poród i pionizacja odbyła się niemal bezboleśnie, mogłam spokojnie sama zajmować się moją córeczką, a po 48 godzinach zostałyśmy wypisane do domu. Takich porodów wszystkim życzę.

Bardzo polecam szpital. Czułam się bezpiecznie, personel odpowiadał na każde moje pytanie czy wątpliwość. Sam poród był trudny, ale czułam się zaopiekowana przez położną panią Dorotę Bednarczyk, której bardzo dziękuję za tak profesjonalne i ciepłe podejście :) Pobyt wspominam bardzo dobrze :)

To był mój drugi poród u Św. Zofii i drugi raz jestem bardzo zadowolona z wyboru tego szpitala. To był mój trzeci poród, tym razem był dość długi, ponad 8 godzin na porodówce, i bardzo dla mnie bolesny. Urodzić pomogła mi pani położna Monika Łapczyńska. Wspaniała, bardzo miła, troskliwa i wspierająca osoba. Bardzo mi pomogła podczas tego porodu, zwłaszcza w ostatniej, najgorszej, strzasznej godzinie - była po prostu nieoceniona, pomagała redukować ból, dodawała mi siły poprzez to, co do mnie mówiła, oceniała profesjonalnie i budująco postęp akcji porodowej, dzięki czemu czulam się zaopiekowana i bezpieczna. Jest dobrą, ciepłą, czułą osobą, ale też doskonale zna się na swoim fachu. Cieszę się, że to na nią trafiłam. Późniejszy pobyt w szpitalu już mniej mi się podobał, ale chyba oddział położniczy ma zawsze to do siebie, że ciezko mieć z niego przyjemne wspomnienia, dopiero w domu można naprawdę zacząć się regenerować.