Szpital przełamuje stereotyp smutnych polskich porodówek. Mimo że poród był ciężki, wspominam go naprawdę dobrze, wielka w tym zasługa cudownej położnej p. Beaty Lubańskiej. Polecam gorąco!

Jeden z najlepiej przygotowanych szpitali jakie znam, w pełni otwarty na wszelkie nowe metody, poród taki jak chce kobieta, w dowolnej pozycji, z osobą towarzyszącą, w wodzie lub nawet nad podłogą. Człowiek niedowierza, że wszystko co tam go spotyka i otrzymuje jest za darmo. Rodziłam tam dwójkę swoich dzieci w 2010 jeszcze przed remontem i w 2013 w nowym budynku. Jest tylko coraz lepiej. Miałam porody marzeń, w klimatycznej atmosferze, z przygaszonymi światłami, na sali sama z mężem, położna była tylko na dochodne, zawsze na nasze zawołanie jeśłi była potrzeba, pomocne, uśmiechnięte, fachowe. Mój drugi poród mimo że na sali porodowej, wyglądał dokładnie jak poród w Domu Narodzin, udało się bez żadnej interwencji medycznej, nie pękłam, położna prowadziła poród i przyjęła dziecko, nie lekarz. Dziecko leżało ze mną 2 godziny, dopiero potem wzieto je na pomiary i to zaledwie na blat obok mnie :) Wszystko odbywa się tam w szacunku dla rodzącej i dziecka. Szpital idzie z duchem czasu i zmian. POLECAM JAKO MATKA I JAKO DOULA

Poród w 2011 r., drugie dziecko. Do szpitala przyjechałam 6 godzin po odejściu wód płodowych, bez czynności skurczowej. Na izbie przyjęć zostałam zbadana przez położną - przed badaniam położna osłoniła mnie od pasa w dół, czułam się bardzo komfortowo. W pokoju porodowym było przyciemnione światło, cicho grające radio. Z powodu braku skurczy musiałam dostać oksytocynę, a po pojawieniu się bolesnych skurczy położna zaproponowała mi wannę, w której po ok godzinie urodziłam bez nacięcia, bardzo komfortowo. Dobrze wspominam nienarzucającą się, dyskretną ale kiedy trzeba stanowczą położną - Edytę Dzierżak - Postek. Ma bardzo kojący głos, czułam się zaopiekowana. Cały czas był przy mnie mąż, położna podpowiadała mu jak może mi pomóc. Od razu po porodzie mogłam przytulić córkę, spędziłyśmy razem 2 godziny zanim mąż poszedł z małą na mierzenie i ważenie. Położna pomogła mi wziąć prysznic, to też było bardzo miłe. Pobyt na oddziale poporodowym wspominam dobrze, położne w porządku. Nie potrzebowałam wsparcia laktacyjnego więc go nie dostałam, nie mam pojęcia jak by było w razie kłopotów. Jeśli mam komuś polecać szpital to polecam zawsze Żelazną.

Szpital Św.Zofii wybrałam na podstawie dobrych opinii i nie zawiodłam się. Trafiłam na Izbę Przyjęć w 36 tyg.ciąży po tym jak odeszły mi wody. Panie na Izbie Przyjęć były miłe jednak na wstępie poinformowały mnie że nie ma miejsc. Ostatecznie chyba przekonało je że poród zaczął się przed terminem i nie odesłano mnie. Przespałam noc na patologii ciąży a rano zostałam zakwalifikowana do porodu (dopiero nad ranem pojawiły się skurcze). Razem z mężem przeniesiono nas do pieknej pomarańczowej sali porodowej gdzie mogłam być aktywna podczas porodu. Korzystałam z drabinki, piłki oraz z wanny (namówiła mnie na nią położna). Pani położna Zuzanna okazała się cudowną kobietą i bardzo pomagała mi dając rady dot. oddychania i łagodzenia bólu. Dzięki niej obeszło się bez znieczulenia. Z uwagi na wcześniactwo synka musiałam mieć nacięte krocze (taka procedura). Poród odbył się siłami natury, bez znieczulenia, mąż był cały czas przy mnie.Po porodzie zostawiono nas na 2 godz. w sali porodowej samych.To dało duży komfort przeżywania pierwszych chwil z dzieckiem. Z uwagi na brak miejsc na właściwych salach w bloku poporodowym , po porodzie przez kilka dni byłam na bloku porodowym w sali zaadoptowanej dla świezych mam (5 łóżek). Minusem sytuacji było sąsiedztwo sal porodowych i krzyki rodzących pań które trwały 24 h na dobę. Wielkim plusem była troskliwa opieka pań położnych oraz stażystek z bloku porodowego. Miałam dużo pytań dot. pielęgnacji i karmienia dziecka.Na każde pytanie otrzymywałam fachową odpowiedź i pomoc zawsze kiedy jej potrzebowałam.Dzięki zespołowi Szpitala mam piękne wpomnienia z porodu i jeśli drugi raz zajdę w ciążę to nie wyobrażam sobie że mogę trafić do innego Szpitala.Gorąco polecam Szpital ŚW.Zofii wszystkim paniom które oczekują troskliwej opieki,życzliwości i ludzkiego traktowania.Bardzo dziękuję całemu personelowi za opiekę w tym szczególnym czasie. Dodam że nie miałam w tym szpitalu umówionego lekarza ani położnej (poszłam " z ulicy").

Uważam, że jest to szpital doskonały pod każdym względem. Miałam umowę z indywidualną super położną - Kasią Grzybowską (szczerze polecam). Czułam się bardzo bezpiecznie. Począwszy od Izby Przyjęć potraktowano mnie życzliwie i z poszanowaniem praw pacjenta. Pobyt w sali porodowej wspominam bardzo dobrze, super wyposażona, będąc podpięta pod KTG mogłam cały czas chodzić. Wskazówki położnej bardzo mi pomagały, zachęcała do aktywności, kąpieli. Mieliśmy z mężem bardzo intymną atmosferę, każdy zawsze pukał przed otwarciem drzwi. Po 6h zdecydowano o cięciu cesarskim z powodu braku postępu porodu i dysproporcji płodowo-miednicowej. Cięcie zrobiono ekspresowo, Opieka lekarska zarówno w bloku porodowym jak i w sali operacyjnej rewelacyjna, o wszystkim byłam informowana na bieżąco, wiedziałam czego mam się spodziewać, informowano mnie co się dzieje z dzieckiem. Jeszcze na stole operacyjnym położna przystawiła mi dziecko do piersi, po czym poszła pokazać córkę tacie. Na sali pooperacyjnej miałam znowu córkę ze sobą, mogłam ją nakarmić - oczywiście z pomocą położnej i przytulić. Położna przyniosła mi nawet telefon od męża, abyśmy mogli mieć kontakt ze sobą. Potem córka wylądowała na oddziale noworodków i tam spędziła czas z tatą. Po 4h zostałam przeniesiona na salę położniczą, gdzie przyniesiono mi córeczkę. Po 8h od porodu ze względu na doskonałe samopoczucie byłam już na nogach. Opieka na oddziale położniczym profesjonalna, położne noworodkowe bardzo chętnie pomagały, udzielały wskazówek, albo po prostu przychodziły i pytały się czy wszystko w porządku. Byłam w sali 2 osobowej z łazienką, warunki super, wszystkie kosmetyki były dostępne dla dziecka. Opieka lekarska nad mamą i dzieckiem na najwyższym poziomie. Cały personel bardzo profesjonalny i empatyczny, warunki lokalowe idealne, jedzenie dobre. Oboje z mężem bardzo miło wspominamy ten szpital i nie wyobrażam sobie następnego porodu gdzie indziej.

Rodziłam w domu narodzin. Poród mojego pierwszego dziecka odbył się bez pęknięcia czy nacięcia krocza - po dwóch godzinach czułam się jak bym w ogóle nie rodziła. Większość porodu odbyła się w wodzie. Warunki lokalowe jak domowe. Położne bardzo doświadczone i profesjonalne. Mąż cały czas był ze mną i naszą córeczką. Jeśli będę jeszcze kiedyś rodzić to na pewno w szpitalu Św. Zofii.

Rodziłam pod indywidualną opieką położnej - Marzeny Obsowskiej, którą serdecznie polecam. Pomogła mi przejść przez poród bez powikłań, traumy i kryzysu 7 cm, pomimo, że nasz poród nie był idealny. Zaczął się bowiem tak, jak się tego najbardziej obawiałam czyli odeszły wody i nie było czynności skurczowej (konieczność podawania oksytocyny), synek miał problem ze wstawieniem się w kanał rodny, rodził się z piąstką przy twarzy i owiniętą pępowiną wokół szyi. Pomimo, tego dzięki sprawnym i opanowanym interwencjom Marzeny nasz urodził się w pełni zdrowy, nie płakał, tylko z zaciekawieniem przyglądał się temu, co zastał po drugiej stronie brzucha :) Marzena proponowała różne pozycje podczas I okresu porodu oraz czopek na rozluźnienie szyjki, co bardzo pomogło w dojściu do 5 cm rozwarcia. Później zaproponowała wejście do wanny, gdzie doszliśmy do pełnego rozwarcia i urodził się nasz synek, mimo iż wcześniej nie planowałam porodu do wody. Marzena ochroniła moje krocze i nie nacięła mnie. Nie muszę dodawać, że zaraz po porodzie synek wylądował na mojej piersi i został do niej przystawiony. Z opieką po porodzie - zależy od położnej. Trzeba się domagać pomocy samemu chodząc do lady położnych, nie ma dzwonków alarmowych poza łazienką. Za mało zrozumienia u niektórych położnych, że to pierwsze dziecko i wielu rzeczy się zwyczajnie nie wie. Z drugiej strony potrafię zrozumieć, że szpital to nie szkoła rodzenia i nie ma tam czasu, żeby wszystko pokazać, wyjaśnić zachowanie dziecka itp. Warunki lokalowe bardzo dobre. Pojedyncze nowiusieńkie sale porodowe. Po porodzie leżałam w odnowionej starszej części szpitala w sali 3-osobowej z łazienką. Jedzenie, jak na warunki szpitalne, bardzo dobre. Podsumowując, szpital godny polecenia. Poród wymarzony. Doby po porodzie - mniej. Ale ogólnie na plus i następne dziecko rodzę również na Żelaznej. Może w Domu Narodzin tym razem :)

Warunki lokalowe świetne, położne miłe i pomocne, lekarze, pediatrzy - profeska. Jedyny minus - odwiedzający w ilościach hurtowych (jeśli do niedużej sali trzyosobowej, z trzema co najmniej noworodkami, przyjdzie sześcioro odwiedzających, to robi się tłok i zgiełk nie do zniesienia). Odwiedziny przez cały dzień powinni mieć zagwarantowani ojcowie. Reszta mogłaby mieć wydzielone dwie-trzy godziny w ciągu dnia.

Urodziłam przez CC ze wskazań ortopedycznych. Lekarza prowadzącego poznałam na dyżurze w izbie przyjęć gdy byłam w połowie ciąży. Świetne warunki lokalowe. SUper opieka- szczególnie w indywidualnych pokojach (za opłatą) Największa ich zaleta tota, że mąż może być non-stop z mamą i dzieckiem (i ma gdzie spać).W drugiej ciąży też się zdecyduję na Św. Zofię.

Moje drugie dziecko urodziłam w domu narodzin w szpitalu sw. Zofii (z pierwszym dzieckiem po porodzie w domu przebywałam w szpitalu przy ul. Madalinskiego). Warunki bardzo dobre, wystroj jak w domu. Dziecko urodzilo się do wody, co bylo niezapomnianym przezyciem. Dzieki wsparciu poloznej ochronione zostało krocze, co się przelozylo na niesamowity komfort po porodzie. Bezposrednio po porodzie dziecko zostało polozone na mnie, a następnie przez prawie półtorej godziny ssalo piers. Polozna zadbala o to, zebym cos zjadla po porodzie. Kolejnego dnia, mimo, iż był to jej dzień wolny, przyszla sprawdzić jak się czuje. Polozne bedace na dyżurze co jakiś czas sprawdzaly moje samopoczucie oraz czy sobie radze z dzieckiem. Bardzo motywowaly do karmienia dziecka piersią. Personel szpitala bardzo mily i dyskretny. Zdecydowanie polecam porod w szpitalu swietej Zofii. Porownujac szpital swietej Zofii ze szpitalem na Madalinskiego mogę powiedzieć, ze roznica jest jak miedzy niebem a ziemia.